No i stało się. Pokazaliśmy gębę. Ściślej mówiąc - kilkaset gąb. Gombrowicz byłby z nas dumny, a przecież... to jeszcze nie koniec. To początek!

Podczas pierwszego ze spotkań rozdaliśmy kilkaset egzemplarzy "Ferdydurke" i tyleż samo koszulek z cytatami z dzieła Witolda Gombrowicza. Podobnie było w Łodzi. Łącznie zebraliśmy blisko 1000 podpisów pod żądaniem przywrócenia książek Wielkiego Gombro do kanonu lektur szkolnych.

Nasze spotkania są jednocześnie świetną zabawą: w konkursie na miny bawią się ludzie wolni, ludzie-indywidualiści, którzy nie potrafią i nie chcą podporządkować się rygorom kołtuńskiego państwa, którzy wyżej cenią wolność jednostki niźli giertychowe zakazy
i ograniczenia.

Ta strona jest galerią polskich min, powstającą na przekór kołtunerii. Ta strona jest też formą krzyku opinii publicznej, żądającej od polityków racjonalnych działań w obronie polskiego dziedzictwa kulturalnego, którego Gombrowicz jest - i na zawsze będzie - nieodłączną częścią. Nie wykreśli go żaden ministerialny długopis.

Janusz Palikot

"A teraz przybywajcie gęby! Nie, nie żegnam się z wami, obce i nieznane facjaty obcych, nieznanych facetów, którzy mnie czytać będziecie, witam was, witam, wdzięczne wiązanki części ciała, teraz niech się zacznie dopiero - przybądźcie i przystąpcie do mnie, rozpocznijcie swoje miętoszenie, uczyńcie mi nową gębę, bym znowu musiał uciekać przed wami w innych ludzi i pędzić, pędzić, pędzić przez całą ludzkość. Gdyż nie ma ucieczki przed gębą, jak tylko w inną gębę, a przed człowiekiem schronić się można jedynie w objęcia innego człowieka. Przed pupą zaś w ogóle nie ma ucieczki. Ścigajcie mnie, jeśli chcecie. Uciekam z gębą w rękach".

Koniec i bomba. A kto czytał, ten trąba!

Witold Gombrowicz

Wkrótce następne konkursy na miny!
Rozdamy ponad 3000 egzemplarzy "Ferdydurke"!